Saturday, October 15, 2022

'बुचाड'च्या प्रीमिअरची घोषणा

मी वक्ता आहे, लेखक आहे, कवी आहे, चित्रकार आहे, कॅलिग्राफर आहे अजूनही बरंच काय काय आहे पण ऑक्टोबर २०२० साली अतिवृष्टीमुळे सोयाबीनचे बुचाड वाहून जाताना पाहिले अन माझ्यातला दिग्दर्शक खडबडून जागा झाला. शेतकऱ्यांचे दुःख दृकश्राव्य माध्यमातून अधोरेखित   करून मांडण्याची कल्पना मला झोपू देईना. अखेर नोव्हेंबर २०२० मध्ये सिनेमॅटोग्राफर सचिन नलावडे, एडिटर अमोल लोहार आणि अभिनेत्री वैष्णवी जानराव या त्रिमूर्तीच्या साथीने माझ्या डोक्यातलं बुचाड यशस्वीपणे चित्रित केलं गेलं. पुढे अनेक फिल्म फेस्टिव्हल्समध्ये बुचाडने पुरस्कार मिळवले परंतु तेलंगणा राज्यात झालेल्या फिल्म स्क्रिनिंगवेळी जेव्हा कन्नड भाषिक श्रोत्यांच्याही डोळ्यात अश्रू आले तेव्हा मला माझ्या कलाकृतीचा अभिमान वाटला. तिथेच मग माझ्यात दडलेल्या दिग्दर्शक आणि अभिनेत्याची पाठ थोपटली गेली. चित्रपट क्षेत्रात नवखा असल्याने वेळ, परिस्थितीनुसार निर्मितीत काही तांत्रिक उणिवा राहून गेल्या तरीही त्याचा परिणाम बुचाडवर झाला नाही हे विशेष.

बरं चला मुद्द्यावर येतो नाहीतर तुम्ही म्हणाल हे सगळं माहीत आहे कशाला रिपीट सांगायलास; पण जे पहिल्यांदाच वाचत आहेत त्यांना थोडीशी पार्श्वभूमी माहीत असावी म्हणून हा वरचा पॅरेग्राफ लिहिला. तर सध्या सगळीकडे परतीच्या पावसाने हाहाकार माजवला आहे. आपल्या शेतकरी राजाचा तोंडचा घास जलसमाधी घेत आहे. 'बुचाड' या लघुचित्रपटातून एकाच वेळी निसर्ग, सरकार, सावकार, व्यापारी या घटकांच्या तडाख्याने कोलमडलेल्या शेतकऱ्यांचे दुःख मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे. कलाकार म्हणून माझ्या सगळ्या कलाकृती आजपर्यंत मी तुमच्यापर्यंत पोहोचवत आलो, त्याला तुम्ही दिलेली दाद आणि प्रतिसाद माझ्यातल्या कलाकाराला उजळवत आली म्हणूनच आज बुचाडचा निर्माता, दिग्दर्शक आणि अभिनेता म्हणून मी हा निर्णय घेतलाय की बुचाड हा लघुचित्रपट कोणत्याही ओ.टी.टी प्लॅटफॉर्मवर उपलब्ध न करता ती जास्तीत जास्त शेतकऱ्यांना अगदी सहज पाहता यावी यासाठी थेट माझ्या यू ट्यूब चॅनलवर प्रदर्शित करणार आहे.

बुचाडने गेल्या दोन वर्षात राष्ट्रीय आणि राज्य स्तरावरील अनेक पुरस्कार पटकावले पण आता 'प्रेक्षकांचे उदंड प्रेम आणि प्रतिसाद' हा मानाचा पुरस्कार मिळवण्यासाठी ती थेट तुमच्यापर्यंत पोहोचणार आहे. आमच्या बुचाड या लघुचित्रपटाचा प्रीमिअर येत्या दिवाळीत शुक्रवार दिनांक २१ ऑक्टोबर २०२२ रोजी, रात्री ठीक ९:०० वाजता माझ्या यू ट्यूब चॅनेलवर तुमच्या प्रत्येकाच्या उपस्थितीत संपन्न होणार आहे. या निमित्ताने आपल्या सर्वांना जाहीर आवतान. पुढेही मी त्याची वेळोवेळी आठवण करून देईनच पण दिवाळी शुभेच्छांच्या त्सुनामीत ही पोस्ट लांब खाली रुतून जाईल तेव्हा तारीख आणि वेळ लिहून ठेवा. बाकी मोबाईल आणि त्यातलं यु ट्यूब तर तुमच्या सोबत असेलच. आपली कलाकृती जास्तीत जास्त लोकांनी पाहणे आणि पाहून त्याचे कौतुक होणे हा ही त्या कलाकृतीला मिळाळलेला सर्वोच्च पुरस्कारंच असतो, आता मी त्याच पुरस्काराच्या प्रतिक्षेत.

विशाल गरड
दिग्दर्शक तथा अभिनेता (बुचाड)

Saturday, September 3, 2022

सोनवणे सर अभिष्टचिंतन

एका अल्पभूधारक शेतकऱ्याच्या पोराने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो बी.जे.शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे, एका किराणा दुकानदाराच्या पोराने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो एम्स वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे. एका विधवा माऊलीच्या पोरीने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या ती मुंबईच्या जे.जे शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे. एका रिक्षाचालकाच्या पोरीने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या ती धुळ्याच्या शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे. एका गवंड्याच्या पोराने इंजिनिअर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो पुण्याच्या सी.ई.ओ.पी मध्ये शिकत आहे. एका शेतमजूराच्या पोराने इंजिनिअर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो व्ही.जे.टी.आय मध्ये शिकत आहे. अशा शेकडो यशोगाथा आहेत आमच्या महाविद्यालयात शिकलेल्या विद्यार्थ्यांच्या.

टिव्हीशनला लाखभर रुपये खर्च करून शहरात खाणे पिणे आणि राहण्याला नाही म्हणलं तरी दिड दोन लाख रुपये लागतातंच त्यातही मग कपडे लत्ता, वह्या पुस्तके यासाठीचा वीस पंचवीस हजार खर्च आलाच. दोन घासाची जेमतेम सोय करणाऱ्या कुटुंबाला वर्षाकाठी अडीच पावणे तीन लाख रुपायांचा खर्च न परवडणारा असतो. अशात मग संजीव सोनवणे नावाचा एक माणूस उभा राहतो आणि बालाघाटच्या डोंगर कुशीत डॉ.चंद्रभानू सोनवणे कनिष्ठ महाविद्यालय बांधतो जिथे याच सर्वसामान्य कुटुंबातील विद्यार्थ्यांना तो शहरात वर्षभरात होणाऱ्या खर्चात इथं दोन वर्षे निवासी सांभाळून शिकवतो आणि नीट जेईई परीक्षांना जिंकण्यासाठीचं सामर्थ्य त्यांच्यात भरतो.

डॉक्टर, इंजिनिअर होण्यासाठी महत्वपूर्ण समजल्या जाणाऱ्या नीट आणि जेईई सारख्या राष्ट्रीय स्तरावरील परीक्षांची एन.सी.आर.टी अभ्यासक्रमानुसार परिपूर्ण तयारी हल्ली किती शासकीय कनिष्ठ महाविद्यालयात करून घेतली जाते ? मग गरिबांना खाजगी क्लासेस शिवाय दुसरा कोणता पर्याय उरतो ? तेव्हा अशा परिस्थितीत आजच्या शिक्षण व्यवस्थेत सोनवणे सरांचा पर्याय 'दिपस्तंभ' म्हणून उठून दिसतो. लेकरू शिक्षण घेताना वाईट वळणाला लागू नये, खराब संगतीत हरवू नये, मोबाईल आणि टिव्हीच्या व्यसनात वाहू नये म्हणून विद्यार्थ्यांना मोबाईल आणि बाईक वापरास बंदी असणारा, नीट, सिईटी, जेईई परीक्षांची परिपूर्ण तयारी करून घेणारा, सर्व सोयी सुविधायुक्त कॅम्पस त्यांनी शहराच्या गर्दीतून दूर उभारलाय.

सध्याची वाहवत चाललेली युवा पिढी पाहता. डॉ.चंद्रभानू सोनवणे कनिष्ठ महाविद्यालयासारख्या निवासी संकुलाची समाजाला गरज आहे आणि म्हणूनच समाजाची ही गरज पूर्ण करण्यासाठी सोनवणे सरांसारख्या संस्था चालकांची गरज आहे. सरांनी पाहिलेल्या भव्य स्वप्नांचा एक खांब बनता आल्याचे मला नेहमीच समाधान वाटत आलंय. सोबतच पिढी घडवण्याच्या या कार्यात मी सरांसोबत मागील एक दशकापासून खंबीरपणे उभा असल्याचा अभिमानही उत्तरोत्तर वाढतच आहे. आज सोनवणे सरांचा वाढदिवस यानिमित्ताने सरांना दीर्घायुष्य लाभो आणि आमच्या संस्थेतुन हजारो विद्यार्थी घडून यशाच्या शिखरावर विराजमान होवोत एवढेच त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त माझे अभिष्टचिंतन. 

प्रा.विशाल गरड
०३ सप्टेंबर २०२२, पांगरी

Monday, August 22, 2022

भातुकलीच्या खेळामधली माझी राजकुमारी

मोठ्यांचं अनुकरण करणं हेच लहान लेकरांचं खेळणं असतं. सध्या माझ्या साऊचे भातुकलीचे खेळ सुरू आहेत. आज नेहमीप्रमाणे मी कॉलेजवरून घरी आल्यावर विराने अद्रक इलायची वाला स्पेशल चहा करून दिला. मी बेडवर बसून चहाचा फुर्रर्रका मारत मारत कुतूहलाने साऊचा खेळ पाहत होतो. विराने मला चहा आणून दिलेला पाहून साऊची इरस वाढली आणि मग तिनेही तिच्या छोट्याशा कपात थोडे पाणी ओतून माझ्यासमोर कप धरला आणि मला म्हणाली "बाबा, आता तुम्ही माझा पण चहा प्या, मी गलम गलम केलाय आत्ताच" यावर जर मी तिला नाही किंवा नंतर वगैरे म्हणालो असतो तर तोच कप केव्हा तोंडावर धडकला असता याचा नेम नव्हता म्हणूनच प्रसंगावधान ओळखून मी हातातला कप बाजूला ठेवून साऊच्या हातातला कप घेऊन ते इवलेसे पाणी पिऊन टाकले.

मी झटकन पाणी पिऊन टाकल्याचे पाहून साऊ तातडीने बोलली "ओ बाबा, चहा फुंकून फुंकून प्या की, पोलेल ना" तिचे ते काळजीचे स्वर ऐकून मी तिला कुशीत घेऊन तिचे कोडंकौतुक करू लागलो; इतक्यात बाप लेकीच्या प्रेमात हस्तक्षेप करत विरा बेडरूममध्ये आली. तिला पाहताच साऊने दुसरे फर्मान सोडले "आई, मला तुझ्यासालखी साडी नेस ना" हा साऊचा हट्ट विरानेही तितक्याच तत्परतेने तिची ओढणी तिला साडीसारखी गुंडाळून पूर्ण केला. लेकरू काय गोड दिसायलंय म्हणून मी फोटो काढण्यासाठी मोबाईल तिच्यासमोर धरून क्लीक करणार इतक्यात ती विरा कडे पाहून खुदकन हसली आणि हा हसण्यात लाजणं मिक्स झालेला सुंदर फोटो कैद झाला.

फोटो मागचा एवढा इतिहास लिहिण्याचे काही खास कारण नव्हते पण लेखक असल्याचा एवढा इंसेंटिव्ह तरी घ्यावा लागेल की म्हणून फोटोवर नुसतं "माझं पिल्लू" वगैरे लिहून पोस्ट करण्यापेक्षा यानिमित्ताने फोटोसोबत जर सगळ्या बापांनी त्यांच्या त्यांच्या लेकरांचा अनुभवलेला भातुकलीचा खेळ शब्दातून मांडून त्यांच्या आठवणींना उजाळा देता आला तर लिहिण्याचे सार्थक होईल म्हणून हा लेख प्रपंच. बाकी ते आनंद, सुख, समाधान, स्वर्ग जे काही असेल ते सगळं आपलं लेकरू जेव्हा ताजं ताजं बोलायला शिकतं तेव्हा त्याच्याशी खेळण्यातंच आहे. प्रत्येक आईबाप ही खास गोष्ट अनुभवतातंच. तुम्ही कितीही बिझी असा पण कामाचा ताण तणाव थकवा दूर करणाऱ्या या असल्या जालीम रामबाण औषधाची मात्रा घ्यायलाच हवी. 

विशाल गरड
२२ ऑगस्ट २०२२, पांगरी

Friday, August 19, 2022

लग्नाचा चौथा वाढदिवस

आज आमच्या संसाराला चार वर्षे पूर्ण झाली. लग्नाच्या प्रत्येक वाढदिवसाला मी काहितरी लिहीत आलोय. त्या त्या काळात आलेले समकालीन अनुभव लिखाणात उतरवत आलोय. पहिल्या वर्षी बाल्यावस्थेत असणारा माझा आणि विराचा संसार आता साऊ जन्माला आल्यापासून तारुण्याकडे वाटचाल करत आहे. दोन वर्षांपूर्वी आमच्या संसाररूपी झाडाला लागलेल्या कादंबरी नावाच्या फळाने आम्हाला तृप्त केलंय. तिच्यासोबतचा व्यतीत होणारा प्रत्येक क्षण म्हणजे जणू भविष्यात आठवण काढून आनंद मिळवण्याची मोठी एफ.डी आहे.

साऊ जन्माला यायच्या आधी मी नवरा बायकोच्या प्रेमाबद्दल लिहायचो पण आता संसाराला चार वर्षे पूर्ण झाल्याने त्याचे नवनवीन पदर उलगडायला सुरुवात झाली आहे. लग्नानंतरचे पहिले वर्ष एकमेकांना समजून घेण्यात जातं, दुसरं वर्ष एकमेकांच्या आवडी निवडी, सवयी बऱ्यापैकी जाणून घेण्यात जातं, तिसऱ्या वर्षी न आवडणाऱ्या सवयींना बदलण्याचा प्रयत्न केला जातो आणि चौथ्या वर्षी मग जे आहे, जसे आहे तसेच स्वीकारण्याची प्रक्रिया सुरू होते. मुळात दोन जीव हे भिन्न शरीराचे, मनाचे, विचारांचे परंतु संसार नावाच्या प्रक्रियेत ते घट्ट बांधले जातात. या प्रक्रियेत तयार होणारे प्रेम, राग, मत्सर, जिव्हाळा, संशय, लोभ, आदर, भीती, अपेक्षा, इभ्रत या सगळ्याच गोष्टीनी संसार उभा राहतो. या गोष्टी जशा संसार जोडायला कारणीभूत ठरतात तशाच त्या तोडायलाही कारणीभूत ठरतात. यातल्या प्रत्येक गोष्टीचे एक प्रमाण असावे लागते जर ते विसंगत झाले तर मग सांसारतले सार निघून जायला वेळ लागत नाही.

मुळात संसारातल्या नवरा बायको या व्यक्ती एक दोन वर्षात समजून घेण्याचा विषय नसून त्या आयुष्यभर शिकत राहण्याचा विषय असतो. ते दोघे एकमेकांसोबत कसे वागतात यासोबतच ती सून म्हणून आपल्या आई वडिलांशी कशी वागते आणि आपण जावई म्हणून तिच्या आई वडिलांशी कसे वागतो यावर संसाराची वीण अवलंबून असते. छोटे मोठे वाद झाले तरी दोघांनी सामोपचाराने घेतले की संसाराची वीण अधिक घट्ट विणली जाते. कधी कधी ती उसवतेही पण अशावेळी आपण प्रेमाच्या सुईत शांततेचा धागा ओवून ते शिवत राहायचं. जर असे न करता जर उगाच ताणत राहिलात तर फाटण्याची भीती वाढते. एकूणच काय तर संसार हे मुरायला घातलेले लोणचे असते ते जेवढे मुरेल तेवढेच रुचकर होईल.

संसाराच्या चार वर्षांनंतर मला माझी विरा जणू संसाररुपी रणांगणातली वीरांगना भासते. ती जेव्हा साऊला शिकवत असते तेव्हा मला तिच्यात सावित्रीमाई दिसते, ती दान धर्म करताना तिच्यात अहिल्यामाई दिसते, साऊवर संस्कार करताना तिच्यात जिजामाई दिसते, मी बाहेरगावी गेलो तरी घरातल्या जबाबदाऱ्या सांभाळताना तिच्यात रमाई दिसते आणि कधी रौद्र रूप धारण केले की लेकराला पाठीवर घेऊन लढणारी झाशीची राणीही दिसते. आपल्या समाजाला प्रचंड उंचावर घेऊन गेलेल्या या महान स्त्रियांचे विचार जर घरातल्या हरएक स्त्रीने संसारात झिरपवले तर प्रत्येक संसार सुखाचा आणि लेकरांची भविष्य घडवणारा ठरेल यात शंका नाही. मी आज समाजात बहू आघाड्यांवर काम करू शकतो यामागे माझे एकत्रित कुटुंब आणि संसाराची आघाडी समर्थपणे सांभाळणारी विरा आहे. 

विशाल गरड
१९ ऑगस्ट २०२२, पांगरी

Saturday, August 13, 2022

कष्टमेव जयते

ही आहे आमची शारदामाऊ चव्हाण, पत्र्याच्या घरातून आज टुमदार बंगल्यात प्रवेश करत आहे. आयुष्यभर मोलमजुरी करून शारदा माऊ आणि दिऊ बापूंनी संसाराचा गाडा हाकत हाकत पोरांना वाढवलं. मी लहान असल्यापासून शारदा माऊला आमच्या शेतात काम करताना पाहत आलोय. मोठा मुलगा अक्षय अवघ्या वर्षभराचा असताना सुद्धा त्याला झाडाखाली झोपवून ती कामावर यायची, मी अक्षयला खेळवत बसायचो. आज अक्षय इंजिनिअरिंगचा डिप्लोमा करून नोकरी करतोय. शारदा माऊचा दुसरा मुलगा ऋषिकेश उर्फ पिल्या जास्त शिकला नाही परंतु पडेल ते काम करून रोजगार मिळवण्याच्या वृत्तीने तो बेरोजगारही राहिला नाही. शारदा माऊची दोन्ही पोरं आई बापासारखीच होतकरू आणि मेहनती निघाली म्हणूनच तिच्या घरावरचे पत्रे निघून आज स्लॅब पडलाय. या चौघांनी त्यांच्या जीवनात प्रचंड मेहनत घेऊन पै पै साचवली आहे म्हणूनच आज कसलही गृहकर्ज वगैरे न उचलता फक्त कष्टाच्या जोरावर त्यांनी बंगला बांधलाय. 

त्याच चौकात उभा असलेला दुसरा बंगला आहे दत्ता भराडे आणि मोहन भराडे यांचा तिथेही सागर, किशोर आणि शंभू सारखी मेहनती पोरं हिंमतीने उभारली आणि छोट्याशा घराचे बंगल्यात रूपांतर केलं. आमच्या घरामागे शेळक्याच्या कोपऱ्यावर उभा असलेला बंगला सुध्दा दिपक शेळकेने मोठ्या कष्टाने उभारलाय. या सर्वांचाच मला अभिमान वाटतोय. स्वतःचं पक्कं घर उभारल्याचा जेवढा आनंद त्यांना झालाय तेवढाच आम्हालाही झालाय. ते घर जेवढं त्यांचं आहे तेवढंच ते आमचंही वाटतंय यातच काय ती आमच्यातली आपुलकी आली. परिस्थिती बदलते फक्त ते बदलण्याचे सामर्थ्य आपल्या अंगी असलं पाहिजे. तुम्ही काय करता यापेक्षा तुम्ही काय करून दाखवलं याचेच लोकांना जास्त अप्रूप असतं. शारदा माऊने बांधलेलं घर त्याचीच निशाणी आहे. खूप खूप शुभेच्छा.

विशाल गरड
१३ ऑगस्ट २०२२, पांगरी

Monday, July 11, 2022

रॉकेटरी

'नंबी नारायणनन आणि त्यांची पत्नी मीना यांना जेव्हा रिक्षातून बाहेर ढकलून दिले जाते तेव्हा राष्ट्रध्वजाखाली पडत्या पावसात रडणारी ती माऊली आणि हतबल होऊन लुंगी सावरत मदतीची याचना करणारे नंबी नारायणनन'  हा सिन पाहताना मनातला हुंदका आणि डोळ्यातले अश्रू रोखणे केवळ अशक्य होते. जेल मधून सुटून आल्यावर जेव्हा नंबी नारायणनन त्यांच्या घरात मीनाला शोधत असतात तेव्हा प्रत्येकाचा श्वास आपसूकच रोखला जातो आणि शेवटी नंबी सर राष्ट्रपतींच्या हस्ते पद्मभूषण पुरस्कार स्विकारताना टाळ्या बजावण्यासाठी हात आपोआपच उचलले जातात. ही ताकद आहे आर.माधवन यांनी लिहिलेल्या आणि दिग्दर्शनासह मुख्य भूमिका साकारलेल्या "रॉकेटरी - द नंबी इफेक्ट" या चित्रपटाची. भारताच्या युवा पिढीला अशा वास्तव चित्रपटांची नितांत गरज आहे. शिक्षण, कौशल्य, परिश्रम, यश, धोका, अवहेलना, सहनशीलता आणि अतिउच्च देशप्रेम याचे जिवंत दर्शन म्हणजे 'रॉकेटरी' आहे. आर.माधवन आणि नंबी नारायणनन यांना सलाम.

विशाल गरड
११ जुलै २०२२

Friday, July 8, 2022

लेकीच्या लेखणीची मुहूर्तमेढ

आमची कादंबरी (साऊ) या जगातले सर्वात शक्तिशाली शस्त्र चालवायला शिकल्याचा आनंदोत्सव साजरा करतोय. वर वर साधी वाटणारी ही गोष्ट वाटते तेवढी साधी मुळीच नाही. हाताचा पंजा ते वहीचे पान व्हाया घराच्या भिंती आणि गादीचे बेडशीट असा तिचा लिहिण्याचा प्रवास झालाय. जेवणाची नाटकं, मोबाईलचे फॅड, खेळण्याचे वेड यातून ही दोन वर्षाचं लेकरू असं रोज अर्धा तास वहिवर उभ्या आडव्या रेषा मारत बसवणं म्हणजे मोठं दिव्यच पण रोज सराव असावा म्हणून आम्हीही तिचा कधी पिच्छा सोडला नाही. आज जेव्हा ती अशी हातात पेन धरते तेव्हा तिच्याकडं कौतुकानं नुसतं एकटक पाहत बसावसं वाटतं. कायबी म्हणा बरं का ! पोरगी सध्या वाहिवर फक्त 'एक' अंक काढायला शिकलीये; पण तिचा तो कागदावर पेनने गिरवलेला 'एक' मला जणू पृथ्वीला लटकलेल्या काठी एवढा मोठा वाटायलाय. 

महात्मा ज्योतिबा आणि सावित्रीबाई फुल्यांनी पुण्यात ज्यावेळी पहिली मुलींची शाळा काढली तेव्हा त्या शाळेत आलेली पहिली मुलगी मुक्ताने जेव्हा वहिवर 'एक' लिहिले असावे तेव्हा त्यांनाही केवढा आनंद झाला असेल ना. आज माझ्या साऊने काढलेल्या एकच्या मुळाशी त्या एका स्त्रीचे आभाळाएवढे योगदान आहे म्हणूनच मला हा लेकीच्या कौतुकाचा आनंद उपभोगत असताना सावित्रीबाईंचे स्मरण करणे क्रमप्राप्त वाटलं. बाकी जगावर प्रभाव पाडायचा असेल तर या लेखणीच्या शस्त्र सरावात आपली लेकरं पारंगत व्हायलाच हवी. पुढे त्यांची समज जस जशी वाढेल तस तसा त्यांना पुस्तकाचा रतीब चालू करावा. एकदा का लेखणीचं आणि मेंदूचं नातं जुळलं की जगण्याच्या स्पर्धेत आपली लेकरं कधीच गाभूळी राहत नाहीत.

विशाल गरड
८ जुलै २०२२, पांगरी

गोष्ट एका शस्त्रक्रियेची.

दिनांक १२ सप्टेंबरला मला आणि बार्शीचे प्रसिद्ध सर्जन डॉ.राहुल मांजरे यांना बार्शीत पुरस्कार होता त्यासाठी म्हणून मी पांगरीहून आधी डॉक्टरच्या...