साहेब, काळजी घ्या !

जुन्या पिढीतील राजकारणी म्हणून ज्यांनी सर्वाधिक निवडणूका अनुभवल्या असे देशात आपण एकमेव पुढारी आहात. वयाच्या एक्क्याऐंशीव्या वर्षी तुम्ही पक्षासाठी घेत असलेले कष्ट कुणालाही प्रेरणा देणारेच आहे. अशात आपण आजारपणातही करीत असलेले दौरे जरी कार्यकर्त्यांमध्ये उत्साह निर्माण करत असले तरी ते तुमच्या स्वतःच्या शरीर स्वास्थासाठी दगदगीचे असतात. जिथं ऐन एकविशी पंचवीशीतली पोरं सुद्धा हल्ली थकवा येतो म्हणून रेड बुल वगैरे पिऊन एनर्जी मिळवतात तिथं तुमच्या सारखी माणसं या वयातही केवळ दुर्दम्य इच्छाशक्तीच्या जोरावर अफाट एनर्जीने उभे राहतात ही साधी गोष्ट नाही.

तुमचे कट्टर राजकिय शत्रूही खाजगीत तुम्हाला प्रचंड मानसन्मान देतात. मुळात तुमचं वलय एखाद्या पक्षापुरते मर्यादित नसून सर्वच पक्षातील लोक तुम्हाला मानतात. टिका टिपण्ण्या, विचार सरणीचे हेवे दावे, आरोप प्रत्यारोप राजकारणाचा अविभाज्य भाग आहेत. ते झालेत, होत आहेत आणि पुढेही होतच राहतील. पण खरंच सांगतो साहेब मी ना कुण्या पक्षाचा कार्यकर्ता, ना नेता आहे पण एक सामान्य माणूस म्हणून आपल्यासारख्या बुजुर्ग नेत्याला वयाच्या शंभरीहुन अधिक आयुष्य लाभावे हीच आमची इच्छा आहे. ही पोस्ट तुमच्यापर्यंत पोहोचनारही नाही कदाचित कारण सगळीकडे तर तुम्ही आजारी असताना शिर्डीला उपस्थित राहिल्याचा जणू विजयोत्सवच साजरा केला जात आहे आणि करावाही. मलाही तुमच्या अशा कृतीचे आजवर कौतुकच वाटत आले आहे पण साहेब, तुम्हाला असे हाताला पट्ट्या, पायाला बँडेज लावलेलं पाहिलं की आता तुम्ही प्रकृतीची काळजी घायला हवी अशी भावना आपसूकच मनात दाटते.

सुप्रियाताई, सध्या साहेबांच्या सर्वात जवळ तुम्ही आहात तेव्हा आजारपणात वगैरे साहेबांनी दौऱ्यावर जाणे, प्रवास करणे कटाक्षाने टाळायला लावण्याचा आग्रह फक्त तुम्हीच त्यांच्याकडे करू शकता. ऐंशी वर्षाचा तरुण योद्धा वगैरे गोष्टी लिहिताना विशेषण म्हणून ठिक आहेत पण शरीराच्या अवयवांवर त्याचा प्रभाव पडत नाही. मुळात माणसांना भेटणे हेच साहेबांचे खरे टॉनिक आहे ज्याच्या जोरावर त्यांनी दुर्धर आजारांवर सुद्धा विजय मिळवलाय पण वाढत्या वयात साहेबांनी थोडी दगदग कमी करावी. राजकारण राजकारणाच्या जागी सोडा पण जर आपल्या घरातले आजोबा आजारपणातही फिरत असतील तर कुटुंबातला एक सदस्य या नात्याने त्यांची काळजी वाटणे स्वाभाविक आहे. मग महाराष्ट्र नावाच्या कुटुंबातला हा एक सदस्य आजारपणाची तमा न बाळगता याही वयात न थकता, न दमता काम करतोय म्हणून त्यांना प्रेमपूर्वक विनंती करावीशी वाटते "साहेब, काळजी घ्या"

नेते कुणा एकाचे नसतात त्यांनी त्यांच्या कार्यातून सर्वच जनतेवर प्रभाव टाकलेला असतो तेव्हा त्यांना काळजी घ्या म्हणायचा अधिकार प्रत्येकालाच प्राप्त होतो, त्याच अधिकारातून हा लेखप्रपंच केलाय. बाकी पोस्ट निव्वळ अराजकीय आहे. त्यामुळे सर्वपक्षीय कार्यकर्त्यांनी राजकिय कमेंट टाळाव्या आणि या पोस्टकडे सहानुभूतीने पाहावे ही विनंती.

विशाल गरड

५ नोव्हेंबर २०२२, पांगरी

आरं आरं महादेव

हेडिंग वाचून कसंसं वाटलं ना, पण मी 'हर हर महादेव' पाहिल्यानंतर माझ्याही तोंडून हेच शब्द निघाले "आरं.. आरं.. महादेवा, माझ्या राजाच्या इतिहासाचं हे काय करून ठेवलंय यांनी" शिवकालीन मावळे खूप अस्सल लढले ओ पण या कमर्शिअल फिल्मच्या जमान्यात अलिकडील काही दिग्दर्शकांनी त्या मावळ्यांना पार अवेंजर्सचे रूप दिलंय. हर हर महादेव चित्रपटातल्या घोडखिंडीत झालेल्या लढाईत तर जेव्हा एक गनीम हातोडा हातात घेऊन येताना दिसला तेव्हा तर मी डोक्यालाच हात लावला. स्क्रिप्ट लिहिताना लेखकाच्या मागे काय त्या थायनॉसचं भूत लागलं होतं की काय ? का झोपताना हॉलीवूडचा रॉंग टर्न पिक्चर बघितला होता म्हणून शेवटी गनीम कमरेतून कापलेला वगैरे दाखवलाय. अरे एवढीच खुमखुमी होती हॉलिवूडचा टच द्यायची तर मग एखादे काल्पनिक पात्र रंगवायचेना, त्यासाठी ज्यांचा इतिहास आणि पराक्रम फक्त इथल्या मातीच्या कनांवरच नाही तर प्रत्येक मराठ्यांच्या मनामनांवर रुजला आहे त्या साक्षात छत्रपती शिवाजी महाराजांबद्दलच अशा कलाकृती का ? 

अबे फायटिंग आणि युद्ध यात फरक असतो रे हे का नाही लक्ष्यात येत. आणि बाजीप्रभूंनी 'खिंड' लढवली होती 'दरी' नाही. बिग बजेट चित्रपट असतानाही खापटाची दरी उभारून त्यात पाच सहा ट्रॅक्टर वाळू ओतून त्यावर शूटिंग केलीये हे लैच नाट्यमय वाटतंय. दुसरं महत्वाचं म्हणजे मराठा हा शब्द मराठीला सिनिअर आहे. मुळात मराठा शब्दाची व्याप्ती शिवकाळात एवढी मोठी होती की त्यात मुसलमान सुद्धा गणले जायचे. मुळात तो एक समूहवाचक शब्द होता त्याचे जातीत रूपांतर अलीकडे झाले हे ध्यानात घ्या. पण महाराजांची भूमिका साकारणाऱ्या नटाच्या तोंडून 'मराठा' शब्दाला 'मराठी'ने रिप्लेस करून तुम्हाला नेमकं काय साध्य करायचं होतं ? 

शस्त्र तयार करणाऱ्या लोहाराकडे महाराज संन्याशाच्या पेहरावात जायचे काय ? अफजल्याने महाराजांच्या डोक्यात कट्यार घुसवली होती काय ? शिवछत्रपतींचे डोळे, नाक, कान, दाढी मिशा याबद्दल सविस्तर वर्णन उपलब्ध असताना त्यांच्या जवळपासही न दिसणाऱ्या नटाला ही भूमिका देण्यामागची काय बरे मजबुरी असावी ? अहो आम्ही चार दोन पुस्तकं वाचलीत म्हणून एवढे तरी विचारतोय पण ज्यांना महाराजांचा इतिहास माहित नाही त्या परभाषिक लोकांवर तुम्ही चित्रपटातुन छापलेलं आता कसं पुसायचं ? का तुमच्याकडे पैसे आहेत म्हणून तुम्ही कायपण करत बसायचं ?

महाराजांच्या गळ्यात जशी कवड्याची माळ तसेच कपाळी चंद्रकोर आणि शिवगंध असायचा चित्रपटात मात्र महाराजांच्या कपाळी फक्त एक नामाटी दाखवली. बाजीप्रभूंची भूमिका साकारलेल्या नटाचे डायलॉग पाठ केल्यासारखे वाटतात. काही सिन गडावर शूट केल्याने त्यात जिवंतपणा आलाय. सिनेमॅटोग्राफी आणि बिजीएम उत्तम झालंय. उपभूमीका साकारणारी सगळीच पात्र सपकल बसली आहेत त्यांची वेशभूषा आणि अभिनयही तितकाच सरस झालाय त्या सर्वांचे कौतुक पण मुख्य भूमिका साकारणारी पात्रच गंडली आहेत हे दुर्दैव.

बाजीप्रभूंच्या पराक्रमाला हर हर महादेवच्या तुलनेत पावनखिंड चित्रपटात बऱ्यापैकी न्याय दिलाय. हर हर महादेवच्या लास्ट फ्रेम पेक्षा पावनखिंड चित्रपटात दगडाला टेकून निपचित पडलेले बाजीप्रभूंची फ्रेम आणि त्यामागे हळुवारपणे उमटणारे  'श्वासात राजं रं.. ध्यासात राजं' हे बीजीएम हजार पटीने सुंदर वाटतं. इथे मला तुलना अजिबात करायची नाही पण एक श्रोता म्हणून जे अनुभवलं ते जसंच्या तसं इथं लिहावं वाटलं म्हणून ती आपसूकच झाली.

मुळात चुका दाखवण्याचा माझा स्वभाव नाही. एखादी कलाकृती निर्माण करताना त्याच्या काय गर्भकळा असतात, किती टिम एफर्ट असतो, शूटिंग, एडिटिंग करताना किती कष्ट असतं हे मी जाणतो म्हणूनच मी कधी फारसं निगेटिव्ह लिहितही नाही. पण इथे विषय शिवछत्रपतींचा असल्याने त्यांच्या इतिहासाची मोडतोड करून त्यात आपल्या सोयीने डायलॉग घुसवणाऱ्या प्रवृत्तीला वेळीच विरोध झाला पाहिजे म्हणून एक शिवभक्त या नात्याने माझा हा लेखप्रपंच.

आता लगेच माझा हा लेख वाचून खरंच असं झालंय का हे बघण्यासाठी थेटरात जाऊन हा चित्रपट पाहू नका. मग यावर तुम्ही म्हणाल "आम्हाला सांगताय मग तुम्ही का पाहिला ?" तर  मीही पाहणार नव्हतोच पण आमच्या काही मित्रमंडळींनी यात भूमिका साकारल्याने त्यांच्या खातर मी हा सिनेमा पाहायला गेलो पण पाहून आल्यावर माझ्या मेंदूवर शिवरायांच्या विचारांचा पगडा असल्याने माझ्यातल्या लेखकाला जणू त्यांनीच आदेश दिला आणि हे समदं हितं टायपिलं गेलं. फिरू द्या आता हे आपल्या स्वराज्यात.

विशाल गरड

२ नोव्हेंबर २०२२, पांगरी

टिकल्यांची डबी

बाजारात कितीबी नव्या फटाकड्या येऊ द्या पण या डब्बीला कुणीच रिप्लेस नाही करू शकत. ही टिकल्याची डब्बी म्हणजे फटाक्यांची पहिली व्याख्या आहे. फटाके उडवायची पहिली पायरी याच डब्बीपासून सुरुवात होते. बंदुकीचे खाऽऽट्, खाऽऽट् ट्रिगर दाबून फाऽऽट् , फाऽऽट् टिकल्याची माळ उडवल्यावर त्या बंदुकीतून निघणाऱ्या धुराचा वास थेट बालपणात घेऊन जातो. आज साऊला फटाके घेण्यासाठी दुकानात गेलो आणि टिकल्याचा बुरुज हातात घेताच माझं मन द्रुतगती वेगानं  लहानपणात गेलं. त्यावेळी ही डब्बी आपल्याला आजकालच्या मिठाईच्या सुबक बॉक्स पेक्षा भारी वाटायची. त्यात जर अशा डब्ब्यांचा बुरुज असला मग तर बातच और असायची. गेले ते दिवस राहिल्या फक्त आठवणी. आता लेकरांच्या आनंदातच आपलं बालपण शोधायचं. तुम्हा सर्वांना दिवाळीच्या मनःपूर्वक हार्दिक शुभेच्छा.

विशाल गरड

दिनांक : २२ ऑक्टोबर २०२२

कृतार्थ जाहलो

काल रात्री पावणे दोनच्या सुमारास माझा फोन वाजला. मी नुकताच झोपलो होतो. फोन उचलल्यावर समोरून आवाज आला. "सर, प्रसाद मोहिते बोलतोय, आत्ताच तुमचा बुचाड पाहिला. खरं सांगू सर मला माझा बाप आठवला." हे सांगता सांगताच त्याला हुंदका आला आणि तो हमसून हमसून रडू लागला. त्याचे दुःख मी समजू शकत असल्याने मीही त्याला मोकळे होऊ दिले. थोडा वेळाने शांत झाल्यानंतर त्याने बुचाडबद्दल सविस्तर प्रतिक्रिया दिली. असा एक नाही तर कालपासून शेकडो कॉल आलेत प्रतिक्रिया देण्यासाठी, मेसेजेसची तर गणतीच नाही. मी काय तयार केलंय माझी मलाच कळेनासे झालंय. मी शेतकऱ्यांचे दुःख मांडलंय इथपर्यंत ठीक पण कालपासून ज्या प्रतिक्रिया येत आहेत त्या ऐकून अक्षरशः माझंच मन हेलावून गेलंय. शेतकऱ्यांचे भयाण वास्तव मांडण्यात बुचाड यशस्वी झाल्याची ही पावती आहे.

- विशाल गरड

निर्माता, लेखक, दिग्दर्शक आणि अभिनेता (बुचाड)

दिनांक : २२ ऑक्टोबर २०२२

पदार्पण

प्रत्येकाच्या आयुष्यात काही दिवस अतिमहत्वाचे येतात. आजचा दिवस माझ्यासाठी तसाच आहे. आपल्या व्यक्तिमत्त्वातील कलागुणांमुळे नावाआधी अनेक बिरुदं लागत असतात; माझ्याही लागली. आजवर मी वक्ता म्हणून, लेखक म्हणून, कवी म्हणून, चित्रकार म्हणून, कॅलिग्राफर म्हणून तुमच्या समोर आलो पण आज मात्र बुचाडच्या निमित्ताने एक दिग्दर्शक आणि अभिनेता म्हणून तुमच्या समोर येत आहे. माझ्याकडे चित्रपट निर्मितीचे ना कोणते तांत्रिक शिक्षण होते, ना कोणता अनुभव पाठीशी होता, ना कसली अद्ययावत यंत्र सामग्री उशाशी होती. हो पण जेव्हा ही गोष्ट मला सुचली तेव्हा ती दृकश्राव्य माध्यमातून मांडण्याची दुर्दम्य इच्छाशक्ती मात्र माझ्याकडे होती. त्याच इच्छाशक्तीने हे सगळं घडवून आणलंय. बुचाड बद्दल लिहिण्यासारखं सांगण्यासारखं खूप आहे. पण आज फक्त एवढंच म्हणतो की माझा पहिला प्रयत्न म्हणून ही कलाकृती नक्की पाहा आणि जर भिडलंच तुमच्या काळजाला तर तुम्हीही नक्की व्यक्त व्हा. शेतकऱ्यांची गोष्ट सगळ्या जगाला ओरडून सांगण्यास मी सज्ज झालोय. आज रात्री ठीक ९:०० वाजता माझ्या यू ट्यूब चॅनेलवर बुचाडचा प्रीमिअर संपन्न होत आहे. तुम्हा सर्व मायबाप प्रेक्षकांना त्याचे जाहीर निमंत्रण. नक्की या आम्ही तुमची आतुरतेने वाट पाहतोय.

'बुचाड'च्या प्रीमिअरची घोषणा

मी वक्ता आहे, लेखक आहे, कवी आहे, चित्रकार आहे, कॅलिग्राफर आहे अजूनही बरंच काय काय आहे पण ऑक्टोबर २०२० साली अतिवृष्टीमुळे सोयाबीनचे बुचाड वाहून जाताना पाहिले अन माझ्यातला दिग्दर्शक खडबडून जागा झाला. शेतकऱ्यांचे दुःख दृकश्राव्य माध्यमातून अधोरेखित   करून मांडण्याची कल्पना मला झोपू देईना. अखेर नोव्हेंबर २०२० मध्ये सिनेमॅटोग्राफर सचिन नलावडे, एडिटर अमोल लोहार आणि अभिनेत्री वैष्णवी जानराव या त्रिमूर्तीच्या साथीने माझ्या डोक्यातलं बुचाड यशस्वीपणे चित्रित केलं गेलं. पुढे अनेक फिल्म फेस्टिव्हल्समध्ये बुचाडने पुरस्कार मिळवले परंतु तेलंगणा राज्यात झालेल्या फिल्म स्क्रिनिंगवेळी जेव्हा कन्नड भाषिक श्रोत्यांच्याही डोळ्यात अश्रू आले तेव्हा मला माझ्या कलाकृतीचा अभिमान वाटला. तिथेच मग माझ्यात दडलेल्या दिग्दर्शक आणि अभिनेत्याची पाठ थोपटली गेली. चित्रपट क्षेत्रात नवखा असल्याने वेळ, परिस्थितीनुसार निर्मितीत काही तांत्रिक उणिवा राहून गेल्या तरीही त्याचा परिणाम बुचाडवर झाला नाही हे विशेष.

बरं चला मुद्द्यावर येतो नाहीतर तुम्ही म्हणाल हे सगळं माहीत आहे कशाला रिपीट सांगायलास; पण जे पहिल्यांदाच वाचत आहेत त्यांना थोडीशी पार्श्वभूमी माहीत असावी म्हणून हा वरचा पॅरेग्राफ लिहिला. तर सध्या सगळीकडे परतीच्या पावसाने हाहाकार माजवला आहे. आपल्या शेतकरी राजाचा तोंडचा घास जलसमाधी घेत आहे. 'बुचाड' या लघुचित्रपटातून एकाच वेळी निसर्ग, सरकार, सावकार, व्यापारी या घटकांच्या तडाख्याने कोलमडलेल्या शेतकऱ्यांचे दुःख मांडण्याचा प्रयत्न केला आहे. कलाकार म्हणून माझ्या सगळ्या कलाकृती आजपर्यंत मी तुमच्यापर्यंत पोहोचवत आलो, त्याला तुम्ही दिलेली दाद आणि प्रतिसाद माझ्यातल्या कलाकाराला उजळवत आली म्हणूनच आज बुचाडचा निर्माता, दिग्दर्शक आणि अभिनेता म्हणून मी हा निर्णय घेतलाय की बुचाड हा लघुचित्रपट कोणत्याही ओ.टी.टी प्लॅटफॉर्मवर उपलब्ध न करता ती जास्तीत जास्त शेतकऱ्यांना अगदी सहज पाहता यावी यासाठी थेट माझ्या यू ट्यूब चॅनलवर प्रदर्शित करणार आहे.

बुचाडने गेल्या दोन वर्षात राष्ट्रीय आणि राज्य स्तरावरील अनेक पुरस्कार पटकावले पण आता 'प्रेक्षकांचे उदंड प्रेम आणि प्रतिसाद' हा मानाचा पुरस्कार मिळवण्यासाठी ती थेट तुमच्यापर्यंत पोहोचणार आहे. आमच्या बुचाड या लघुचित्रपटाचा प्रीमिअर येत्या दिवाळीत शुक्रवार दिनांक २१ ऑक्टोबर २०२२ रोजी, रात्री ठीक ९:०० वाजता माझ्या यू ट्यूब चॅनेलवर तुमच्या प्रत्येकाच्या उपस्थितीत संपन्न होणार आहे. या निमित्ताने आपल्या सर्वांना जाहीर आवतान. पुढेही मी त्याची वेळोवेळी आठवण करून देईनच पण दिवाळी शुभेच्छांच्या त्सुनामीत ही पोस्ट लांब खाली रुतून जाईल तेव्हा तारीख आणि वेळ लिहून ठेवा. बाकी मोबाईल आणि त्यातलं यु ट्यूब तर तुमच्या सोबत असेलच. आपली कलाकृती जास्तीत जास्त लोकांनी पाहणे आणि पाहून त्याचे कौतुक होणे हा ही त्या कलाकृतीला मिळाळलेला सर्वोच्च पुरस्कारंच असतो, आता मी त्याच पुरस्काराच्या प्रतिक्षेत.

विशाल गरड

दिग्दर्शक तथा अभिनेता (बुचाड)

सोनवणे सर अभिष्टचिंतन

एका अल्पभूधारक शेतकऱ्याच्या पोराने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो बी.जे.शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे, एका किराणा दुकानदाराच्या पोराने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो एम्स वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे. एका विधवा माऊलीच्या पोरीने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या ती मुंबईच्या जे.जे शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे. एका रिक्षाचालकाच्या पोरीने डॉक्टर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या ती धुळ्याच्या शासकीय वैद्यकीय महाविद्यालयात शिकत आहे. एका गवंड्याच्या पोराने इंजिनिअर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो पुण्याच्या सी.ई.ओ.पी मध्ये शिकत आहे. एका शेतमजूराच्या पोराने इंजिनिअर व्हायचे स्वप्न पाहिले सध्या तो व्ही.जे.टी.आय मध्ये शिकत आहे. अशा शेकडो यशोगाथा आहेत आमच्या महाविद्यालयात शिकलेल्या विद्यार्थ्यांच्या.

टिव्हीशनला लाखभर रुपये खर्च करून शहरात खाणे पिणे आणि राहण्याला नाही म्हणलं तरी दिड दोन लाख रुपये लागतातंच त्यातही मग कपडे लत्ता, वह्या पुस्तके यासाठीचा वीस पंचवीस हजार खर्च आलाच. दोन घासाची जेमतेम सोय करणाऱ्या कुटुंबाला वर्षाकाठी अडीच पावणे तीन लाख रुपायांचा खर्च न परवडणारा असतो. अशात मग संजीव सोनवणे नावाचा एक माणूस उभा राहतो आणि बालाघाटच्या डोंगर कुशीत डॉ.चंद्रभानू सोनवणे कनिष्ठ महाविद्यालय बांधतो जिथे याच सर्वसामान्य कुटुंबातील विद्यार्थ्यांना तो शहरात वर्षभरात होणाऱ्या खर्चात इथं दोन वर्षे निवासी सांभाळून शिकवतो आणि नीट जेईई परीक्षांना जिंकण्यासाठीचं सामर्थ्य त्यांच्यात भरतो.

डॉक्टर, इंजिनिअर होण्यासाठी महत्वपूर्ण समजल्या जाणाऱ्या नीट आणि जेईई सारख्या राष्ट्रीय स्तरावरील परीक्षांची एन.सी.आर.टी अभ्यासक्रमानुसार परिपूर्ण तयारी हल्ली किती शासकीय कनिष्ठ महाविद्यालयात करून घेतली जाते ? मग गरिबांना खाजगी क्लासेस शिवाय दुसरा कोणता पर्याय उरतो ? तेव्हा अशा परिस्थितीत आजच्या शिक्षण व्यवस्थेत सोनवणे सरांचा पर्याय 'दिपस्तंभ' म्हणून उठून दिसतो. लेकरू शिक्षण घेताना वाईट वळणाला लागू नये, खराब संगतीत हरवू नये, मोबाईल आणि टिव्हीच्या व्यसनात वाहू नये म्हणून विद्यार्थ्यांना मोबाईल आणि बाईक वापरास बंदी असणारा, नीट, सिईटी, जेईई परीक्षांची परिपूर्ण तयारी करून घेणारा, सर्व सोयी सुविधायुक्त कॅम्पस त्यांनी शहराच्या गर्दीतून दूर उभारलाय.

सध्याची वाहवत चाललेली युवा पिढी पाहता. डॉ.चंद्रभानू सोनवणे कनिष्ठ महाविद्यालयासारख्या निवासी संकुलाची समाजाला गरज आहे आणि म्हणूनच समाजाची ही गरज पूर्ण करण्यासाठी सोनवणे सरांसारख्या संस्था चालकांची गरज आहे. सरांनी पाहिलेल्या भव्य स्वप्नांचा एक खांब बनता आल्याचे मला नेहमीच समाधान वाटत आलंय. सोबतच पिढी घडवण्याच्या या कार्यात मी सरांसोबत मागील एक दशकापासून खंबीरपणे उभा असल्याचा अभिमानही उत्तरोत्तर वाढतच आहे. आज सोनवणे सरांचा वाढदिवस यानिमित्ताने सरांना दीर्घायुष्य लाभो आणि आमच्या संस्थेतुन हजारो विद्यार्थी घडून यशाच्या शिखरावर विराजमान होवोत एवढेच त्यांच्या वाढदिवसानिमित्त माझे अभिष्टचिंतन. 

प्रा.विशाल गरड

०३ सप्टेंबर २०२२, पांगरी