| नातु ©

काल काॅलेजवरून येताना डोंगर उतरल्यावर उक्कडगांवच्या थोडंसं बाहेरील रस्त्यावर हि आजी आणि नातवाची स्वारी डोक्यावर सरपन नेताना दिसली. ग्रामिण भागात आजही चुलीसाठी सरपण गोळा करणे हि दैनंदिन बाब आहे. आसलं काही दिसलं की माझ्यातला लेखक आणि छायाचित्रकार लगेच जागा होतो. न राहवुन चालत्या गाडीतच हा क्षण मोबाईलमध्ये टिपला. डोळ्याला दिसलेली अशी दृष्य माझ्या मनातले शब्द उपसायला प्रवृत्त करतात. सत्तरी ओलांडलेल्या आजीबाई आणि दहा बारा वर्षाचा त्यांचा नातु; चुलीला जळन म्हणुन डोक्यावर लाकडाचा बिंडा बांधुन चालत होते. नातवानेही शाळा सुटल्यावर आजीसोबत सरपन शोधन्यासाठी शाळेच्या गणवेशावरच धुम ठोकलेली असावी. फक्त आजीच्या पदराला धरून चालण्यापेक्षा तिच्या डोक्यावरचा भार कमी व्हावा म्हणुन तिच्या डोक्यावरचं सगळ्यात मोठं लाकुड त्याने स्वतःच्या डोक्यावर घेतले होते. आजीने हि एका हाताने तिचा बिंडा सावरत-सावरत नातवाच्या डोक्यावरील लाकडाला एक हात लावला होता.
आजीच्या या नातवाला भविष्यात डोक्यावर ओझं वाहण्याची वेळ येऊ नये म्हणुन शाळेत दिवसभर शिक्षणाच्या विचारांचे ओझे डोक्यात भरल्यानंतर सायंकाळी मात्र पोटात अन्नाचे ओझे टाकण्यासाठी डोक्यावर सरपणाचे ओझे वाहवेच लागते हि त्याच्या सद्यपरिस्थितिची गरज आहे. शिवाय बाप शेतात आणि आई घरात राबत असताना पोरगा मात्र शाळेत राबता राबताच लहाण वयात का होईना पण घरच्या कामात शक्य तेवढा हातभार लावणं स्वतःचे कर्तव्य समजतो. एवढ्याशा वयात त्याला कामाला जुंपने योग्य कि अयोग्य माहित नाही पण शिक्षणासोबत लहाण वयात श्रमाचाही संस्कार व्हायलाच हवा.
कष्टमेव जयते !

लेखक : प्रा.विशाल गरड (पांगरीकर)
दिनांक : २७ नोव्हेंबर २०१६
सकाळी : १०:३० ते ११ वाजता