शिवलक्ष्मीचा पहिला वाढदिवस

माझी लहान मुलगी शिवलक्ष्मीला तिच्या पहिल्या वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा. तिचं पडणारं पहिलं पाऊल, उगवणारा पहिला दात, आलेले पहिले जावळ, तोंडातला पहिला हंकार, उच्चारलेला पहिला शब्द, डोळ्यातून आलेला पहिला अश्रू, सगळं सगळं लक्षात ठेवण्यासारखं होतं. तिचा पहिला उन्हाळा, हिवाळा आणि पावसाळा अनुभवून झालाय. मायमराठी मातृभाषेचे सॉफ्टवेअर तिच्या मेंदूत इन्स्टॉल केलंय. एकत्र कुटुंब असल्याने तिला आजी, आजोबा, चुलते, आत्या भरपुर आहेत. त्यामुळे गेल्या वर्षभरात ती जमिनीवर कमी कडेवरच जास्त राहिलीये. आता तिचे बोबडे बोबडे शब्द ऐकण्यात आणि घरभर पळणारे पाय आवरण्यात पुढील वर्ष व्यस्त जाणार आहे. माझ्या अनेक वैचारिक कलाकृती तुम्ही पाहिल्या आहेत, ‘शिवलक्ष्मी’ ही माझी आणि विराची बायोलॉजिकल कलाकृती आहे. इतकं सुंदर आणि परिपूर्ण रत्न आमच्यापोटी दिल्याबद्दल निसर्गाचे आभार. लेकरावर तुमचे आशीर्वाद राहू द्या. 

विशाल गरड

१२ जून २०२४

संभाजी डॉक्टर होणार

हे आहेत धनाजी वाघमोडे. राहणार शिराळा ता.परांडा. ते आज कॉलेजवर पेढे द्यायला आले होते. पेढे कशाचे ते सांगतो. यांचा मुलगा संभाजी वाघमोडे आमच्याकडे अकरावी साठी आला होता. दोन वर्ष पोराने प्रचंड कष्ट घेवून, मन लावून अभ्यास करून NEET परीक्षेत ६६८ गुण मिळवून MBBS साठी पात्र ठरला. धनाजीराव एक सामान्य शेतकरी माणूस पण आज त्यांना त्यांच्या खांदानातला पहिला डॉक्टर संभाजीच्या रूपाने मिळालाय. माझ्या हातावर पेढा ठेवताना बापाच्या चेहऱ्यावरचा आनंद शब्दात न सांगण्यासारखा होता.

संभाजीला मी वेळोवेळी सांगायचो. “तुझ्या परांडा येथील मल्टीस्पेशालिटी हॉस्पिटलच्या उद्घाटनाला मला यायचंय बरंका, गावातला पहिला MD डॉक्टर बनून तुला तुमच्या गावच्या इतिहासात नाव अजरामर करायचंय. रस्त्याने जाताना वडिलांना अदबीने लोकांनी नमस्कार घातला पाहिजे असे वाटत असेल तर ही दोन वर्ष फक्त अभ्यासाला वाहुन दे” पोराने ऐकले आणि बापासोबत आमच्या कॉलेजचे नाव काढले. पहिल्याच प्रयत्नात त्याने NEET सारख्या राष्ट्रीय स्तरावरील परिक्षेत ६६८ गुणांचा झेंडा फडकावून AIIMS ची पायरी शिवलीये. 

आमच्या कॉलेजवर विश्वास ठेवणाऱ्या धनाजीरावांसारख्या पालकांमुळेच सोनवणे कॉलेजचा डंका वाजतोय. आमचे संस्थाध्यक्ष संजीव सोनवणे सरांसह  कॉलेजचे सर्व प्राध्यापक, प्राचार्य व शिक्षकेतर कर्मचाऱ्यांचा संभाजीच्या यशात वाटा आहे. जो विद्यार्थी अभ्यास करण्याचा वाटा उचलतो त्याला वाट दाखवण्यासाठी आम्ही सदैव सज्ज असतो. शिस्तबद्ध वातावरणात आमच्या सिस्टिमवर विश्वास ठेवून जो अखंड, अविरत झटतो त्याच्या वाट्याला हे यश मिळतेच. संभाजीसारख्या शेकडो यशोगाथा माझ्या कॉलेजने घडवल्या आहेत हेच आमचे वेगळेपण.

प्रा.विशाल गरड

६ जून २०२४, सोनवणे कॉलेज, उक्कडगांव.

होर्डिंग

काल मुंबईतील घाटकोपर येथे होर्डिंग कोसळ्याची बातमी बघून धक्काच बसला. तसेही जिथे बिल्डिंग आणि फ्लायओव्हर ढासळू शकतात तिथे होर्डिंग्ज काय चीज आहे. पण साला या होर्डिंग्जची सुद्धा ना शहरा शहरात एक वेगळीच स्पर्धा चालू झालिये. त्याची भव्यता, लाइटिंग, आकर्षता आणि लोकेशन यासाठी ईरीशिरी सुरू आहे. मुंबई पुण्यासह देशभरातील सगळ्याच दशलक्षी लोकसंख्या असलेल्या शहरात ही बलाढ्य, अतिभव्य होर्डिंग्ज बघायला मिळतात. त्यावर मोठाले फोकस आणि लक्ष वेधून घेणारा कंटेंट असतो.

९९ % होर्डिंग्ज हे रोडच्या लगतच असतात जेणेकरुन येणाऱ्या जाणाऱ्या वाहनचालकांना ते दिसावेत. काही काही महाभाग तर त्यावरील आघाडीच्या अभिनेत्रींचे आणि मॉडेलचे आकर्षक फोटो बघत बघत पुढच्याला धडकतात सुद्धा. आपल्याकडे जीव गेल्याशिवाय विषयाचे गांभीर्य लक्षात येत नाही. घ्या मग घेतलाय आता होर्डिंग्जने जीव, करा जरा गांभीर्याने विचार. मी तर म्हणतो राज्यातील सर्वच शहरातील अनधिकृत आणि घातक हॉर्डिंग्स काढण्यासाठी तुकाराम मुंडे जिथे कुठे असतील तिथून दुसऱ्या मिनिटाला संबंधित विभागाची त्यांना नियुक्ती द्यायला हवी. आजपर्यंत जाहिरात कंपन्यांनी मनमानी होर्डिंग्ज उभे केले. रोडच्या कडेला मोठी झाडे असली तर ती पावसाळ्यात पडू शकतात म्हणून तोडणारे, होर्डिंग्जपण पडू शकतात म्हणून ते काढणार आहेत का नाहीत ? 

विशाल गरड

१४ मे २०२४, मुंबई

साऊचा चौथा वाढदिवस

आज माझ्या थोरल्या लेकीचा वाढदिवस. ती चार वर्षांची झालीये. आपली लेकरं हाता खांद्यावर खेळत मोठी होताना पाहणे आई बापासाठी वेगळाच आनंद असतो. प्रत्येक मायबापाला त्यांची लेकरांची काळजी वाटणे नैसर्गिक असते पण जेव्हा तेच लेकरू बोबड्या आवाजात आणि इवल्याशा हातांनी जेव्हा आपली काळजी घ्यायला लागतं तेव्हा जगात भारी फिलिंग असते ती. सध्या आम्ही साऊची ती स्टेज अनुभवतो आहोत. कधी काही कारणास्तव जर चुकून मी आईवर किंवा विरावर ओरडलो तर साऊ लगेच माझ्या तोंडाला हात लावत मला रागावते. आमचं एकत्र कुटुंब असल्याने तिची मातृभाषा जबरदस्त वृद्धिंगत झाली आहे. आई बाबांसह घरात तीन आज्या आणि तीन आजोबा ही साऊची श्रीमंती आहे. ग्रामीण शैलीतले सगळे बारकावे तिने या चार वर्षांत अनुभवले असल्याने भविष्यात ते तिच्या कामी येतील.

तिला दारासमोरचा सडा माहीत आहे, चुलीतला जाळ माहीत आहे, पत्र्यावर पडणारा पावसाचा आवाज माहीत आहे, बहुतांशी प्राणी आणि पक्षांचे आवाज ती प्रत्यक्ष अनुभवते, चेहऱ्यावरचे सगळे हावभाव तिला स्पष्ट कळतात, तिला नाती माहीत आहेत, तिला माणसं माहीत आहेत आणि इवल्याशा मेंदूला आता माणुसकीही कळत आहे. लेकरांचे पालन पोषण ही पालकांची प्राथमिक जबाबदारी असते पण मी माझ्या कामात प्रचंड व्यस्त असताना विरा आणि माझे सर्व कुटुंबीय ही जबाबदारी यशस्वीपणे पार पाडतात म्हणूनच मी माझ्यातल्या अभिव्यक्तींना वेळ देऊ शकतो. असो लेखक बापाने ठरवले तर माझ्या या कादंबरीची एक कादंबरी तयार होईल. तूर्तास एवढं च लिहून थांबतो. माझ्या पिल्लीला वाढदिवसाच्या हार्दिक शुभेच्छा !

विशाल गरड. (साऊचे बाबा)

५ एप्रिल २०२४, पांगरी

वाचकांना धन्यवाद

आज सकाळ सप्तरंग मधे माझ्या धसुडी या सदरात “बाप नावाची पोकळी” हा लेख प्रसिद्ध झाला. पहाटेपासूनच प्रतिक्रियांची जणू त्सुनामी सुरू झाली. ओळखीच्यांनी थेट कॉल केले, काहींनी व्हॉट्सऍपवर मेसेज केले. मेल बॉक्स तर ओसंडून वाहिला. तरी बरं लेखाच्या खाली माझा पर्सनल नंबर नव्हता दिला नाहीतर अख्खा दिवस फोन उचलण्यात आणि धन्यवाद म्हणण्यात गेला असता. आपण काय लिहितो त्यापेक्षा कुठं लिहितो यावरही त्याची परिणामकारकता अवलंबून असते. सप्तरंगचे वाचक इंद्रधनुष्यासारखे विशाल आहेत, ते मुंबईपासून गडचिरोलीपर्यंत, सिंधुदुर्ग पासून ठाणे पर्यंत आणि सोलापूरपासून अमरावतीपर्यंत विस्तारलेले आहेत. म्हणूनच सबंध महाराष्ट्रातून लिखाणावर प्रतिक्रिया उमटतात. 

आजवर सोशल मीडियावर प्रचंड लिहीलंय पण प्रिंट मिडियासाठी लिहिण्याची ही माझी पहिलीच वेळ. इथे लिहिलेल्या शब्दांना अनेक माणसांचा हात लागत असतो म्हणूनच ते आपसूक स्पेशल होवून जातात. मी स्वतःला लेखक म्हणून नेहमीच अपडेट करत आलोय आणि त्याला अपडेट करण्यात तुमचा मोठा वाटा राहिलाय. मायबाप वाचकांच्या हजारो प्रतिक्रीयांनी गहिवरून गेलोय. आता हे क्षण दर रविवारी माझ्या पदरी पडणार आहेत. हळू हळू सवय होईलच कौतुक पचवायची पण आजचे जरा नवीन नवीन होते म्हणून त्याला शब्दबद्ध करावेसे वाटले. आज दिवसभरात प्रतिक्रिया दिलेल्या सर्व वाचकांचे तसेच सकाळ वृत्तपत्र समूहाच्या पेपर टाकणाऱ्या व्यक्तीपासून ते प्रेस मधील छापणारे, ऑफिसमधील संकलन करणाऱ्यांसह सर्व संपादक महोदयांचे मनापासून आभार. 

विशाल गरड

१४ जानेवारी २०२४, पांगरी

चिलट

आज सांच्यापारी रानातून घरी येताना एक चिलाट खापकन डोळ्यात घुसलं. लगीच डोळा चुळीत चुळीतच म्या गाडी साईडला घितली. चिलटाला जित्ता डोळ्याबाहिर काढायसाठी वाडुळ झटलो पण ते डोळ्यात गेल्या गेल्याच मेलं व्हतं. ह्ये आसलं मायंदाळ व्हतंय म्हणुंशान गॉगल असतंय डोळ्याला पण त्योबी नेमका आजच घरी ऱ्हायला आन हे चिलाट हाकनाक मेलं. त्येलाबी माहित नसल पुढून गाडी यील आन मलाबी माहीत न्हवतं पुढून ती यील. एवढ्या मट्या पिरतमीवर ह्या बोटावर जीव सुडून पडल्याल्या ह्या चिलटाची कुठं गणती व्हइल का ?

आवं ही चिलाट काय आन माणूस काय. ऊगं जमिनीवर थोडं वरीस फिरायला आल्याली पाव्हणं हायती. एकदा का दिस भरलं की आसच चिलटासारखं मरून जायचंय. तवा आजचा दिस आपला म्हणून जगा लेकानो. सगळं उद्या उद्या करत बसलाव तर जगायचं ऱ्हाऊन जाईल. ही चिलटाची बॉडी रस्त्याच्या कडंला कुठं पडली आसल ह्यजी कोण नोंद ठिवील का ? आरं ह्या भर्मांडात माणूसबी एक चिलाट हाय, जवा जवा त्यो निसर्गावर चढाई करल तवा तवा निसर्गबी ह्या चिलाटासारखी माणसं मारील; मग दोष देणार कुणाला ?

विशाल गरड

२३ डिसेंबर २०२३, पांगरी